Kolonisten van Kochi

Op een kleine landtong aan de westkust van Zuid India is het dringen geblazen. Vele eeuwen geleden kwamen eerst de chinezen hier aan land, en omdat zij wel enige overeenkomst met thuis herkenden ( verse vis, vieze boel, veel vochtigheid in het algemeen ) zijn er een heel aantal tot nu toe gebleven. Toen achtereenvolgens Portugezen, Hollanders ( daar zijn ze weer ) en Britten hun plasje over Kochi deden, is de plaats aan haar naam gekomen ( comme China, vat je ) en zie je hier aan de waterkant chinese visbootjes dobberen met kruisnetten, portugese katholieke kerken pronken, en vooral robuuste britse en hollandse koloniale huizen aan de waterkant staan. Een Dutch Bastion, verderop een synagoge in een joodse wijk ( het zal eens niet zo zijn ) en daar tussendoor beelden van Jezus en moeder Theresa, schouder aan schouder met een dikke Ghanesh of een andere hindu held. De beroemdste inwoner van de stad is wel Vasco da Gama geweest, bezweken aan malaria en een nare geslachtsziekte. Hij heeft een plekje gekregen in de zijbeuk van de Franciscuskerk. Je zou denken dat hij hier nog altijd rustig ligt, maar de botjes zijn al lang geleden uit deze kerk weggehaald en herbegraven op een mooie plek voor helden in Lissabon.

Moderne invasie terreur is er ook. Onze bus met 18 ontdekkingsreigers die zich door de nauwe straatjes wurmt. Aan de overkant van de zeemonding een joekel van een cruiseschip, die groepjes amerikanen en andere rijke pensionados uitspuugt, die worden voorafgegaan door lokale gidsen, die nummerborden tot ergens achterin de dertig omhoog houden. Gisteravond zat ik met ruim honderd man volk van allerlei pluimage naar een onbegrijpelijk toneelstuk te kijken. Rollende ogen, subtiele handgebaren, pratend tabla geroffel en een zingende verteller die zichzelf begeleidde met twee jengelende bellen. Topvermaak, en klappen toen de groene held de demoon in elkaar en morsdood had geslagen.

De bus heb ik genoemd, de mooiste indrukken van het verkeer hier bewegen zich voort op twee of drie wielen. Fietsers zie je hier niet veel, soms wat weggesmeten oude barrels op de stoep of in een rivier. Wie voorheen fietste rijdt nu op een elektrische scooter, bijna geluidloos, de bestuurder met een helm op. Politie wordt gestimuleerd om niet gehelmde piki piki bestuurders digitaal te sommeren voor 1000 roepie. Dus direkt aftikken. Met een creditcard. Niet cash, want dat werkt afdingen en corruptie ( do I hear you suggest to bribe an officer ? ) in de hand. Dat er achter de bestuurder een vrouw in sari in amazonezit met kip op schoot zit, of een hele familie, met een peuter van anderhalf jaar op het stuur, dat doet er blijkbaar niet toe. Rules and regulations.

Het straatbeeld wordt gedomineerd door iets steviger tweewielers. Massievere scooters op batterij of benzine, en een bonte verzameling van lichtere tot zwaardere motoren. Mijn favorieten zijn de Honda Hero en vooral de Royal Enfields, die soepel tussen alle andere linksrijdende weggebruikers zigzaggen. Het gaat altijd goed. Als wij zelf van hier naar daar willen, dan houd ik een tuctuc aan. Een overdekte scooter met drie wielen, en een overdekte achterbank voor twee personen. Comfortabel, soms stil, vaker als een naaimachine, en nu en dan met een geluid als een klopboor. Er zijn ook maxi tuctucs met een grotere achterbak, en een achterzitje, waar in totaal wel tien mensen in kunnen worden gepropt. Het record van onze club medereizigers is met 18 personen in drie tuctucs, op weg naar een restaurant. Over het eten gaat het een andere keer. Drinken van alcohol is bescheiden te noemen. Een dikke fles Kingfisher bier kost drie tot vier euro. Voor de enige fles witte wijn van deze reis moest ik 2000 roepie aftikken. Lemon soda en sweet fruit lassi, of gewoon cola met citroen, is ook lekker en dat kost geen drol. Ook over drollen gaat het weer een andere keer.