Goa door de jaren heen

Koning Aap is een broer van Shoestring. Maar ook Djoser en Sawadee en een rits buitenlandse organisaties lijken routes en accomodaties te regelen via dezelfde Indische tour operators. Grote tot hele grote middenklasse hotels, met ruime kamers en een veilige keuken. Prettig en wat saai tegelijk. Vandaag ga ik nog niet de reizigers kenmerken generaliseren en fileren, want dan loop ik vooruit naar het volgende blog, dat ik pas in de hoofdstad of tijdens de terugreis ga schrijven. Als ik al afscheid heb genomen van mijn medereizigers. Noem het zelfbescherming, noem het angst.

Het La Grace Resort doet kwa concept denken aan de Krim op Texel. Een paar honderd meter van het strand. Ruime units, met eigen parkeervakken voor Indiërs die er een appartement bezitten. En units waar wij met 18 mensen tijdelijk drie dagen intrekken, en waar een veelvoud toeristen uit Rusland blijkt te wonen. Langdurig bezetten zeg maar. Ook daarin lijkt het op de Krim. In strandtenten ontmoet ik ook duitsers en britten. Op het strand werken vissers. Ligbedden in kleuren en maten bij de strandopgangen, en oorverdovende rust als je tweehonderd meter verder loopt. Een kleine maar pittige branding. Het zeewater is zout en lauw.

Goa geeft mij een mystiek en dromerig gevoel, als van Kralingen of Woodstock. In de werkelijkheid van nu is het een leuke gedachtenoefening om deze vierde deelstaat die ik bezoek, door de eeuwen heen te proeven. Het lijkt de meest westerse regio die wij deze reis bezoeken. Christelijke kerken, scholen en straataltaartjes lijken in de meerderheid tegenover het hindoeisme. In een grote katholieke basilica wordt Franciscus door vrouwen in sari met bloemen en wierook vereerd, terwijl een jengelende priester voor duizenden traditionele indiase mensen in de buitenlucht een katholieke buitenmis opdreunt.

Het oudste centrum van Goa is niet veel meer dan twee enorme christelijke gebedstempels. De ene witgepleisterd met hoge booggewelven en de andere is opgetrokken uit ruwe blokken rode poreuze steen. Daarom heen een markt van lokale sloebers die ook een paar roepies aan de indische bezoekers en de buitenlandse toeristen willen verdienen.

Het oude Goa ( Panaji ) ligt op een landtong iets verderop aan de kust, en herbergt een verloederde wijk met koloniale huizen, waar je dan wel weer prima pasteis de nata en nog betere barista koffie kunt scoren. En dat alles is India 2025.

Onze drie stranddagen trekken zich min of meer identiek aan ons voorbij. Heerlijke koelzwoele nachten waar het met een ceiling fan prima slapen is. Laat ontbijten omdat er geen busrit gepland staat en in de ochtend wat chillen en lezen en vogeltjes in de bomen kijken. Veel reigersoorten, ooievaars met rode hals, ibissen en klein spul waar ik de naam niet van weet, en altijd een veelheid van thermiekende roofvogels tegen een blauwe lucht. In de tweede helft van de middag komt de boel op gang. Een wandeling langs dorpjes, en als de zon gaat dalen pak ik een doorsteek naar het strand.

De beste uren van de dag zijn de uren rond de verdwijnende zon, als de avond valt, als de wind koeler wordt. Er zijn geen muggen. Deze dagen schijnt een volle maan, die mij op de terugweg naar het La Grace Resort bij licht. Morgen met de trein naar Bombay.