Wachten op de lente
Door: Paul
Blijf op de hoogte en volg Paul
17 Februari 2010 | Nederland, Enkhuizen
Precies twee maanden geleden landde ik met het vliegtuig uit Havana op een drooggefohnde landingsbaan. Met de trein reisde ik verder, tussen besneeuwde weilanden, en langs stolpboederijen met grillige rookpluimen, op huis aan. Sindsdien is er eigenlijk akelig weinig te melden. De oude sportschool heeft nieuwe apparaten gekregen. Tijdens de nachtmis in de Zuiderkerk leer ik welk type kerst-gevoel het best bij mij past. Terug op het werk is eindelijk zelfs de mexicaanse griep in winterslaap gegaan. Na twee flessen champagne blijkt het opeens 2010 te zijn, en spreek ik moeders die willen scheiden, kinderen met zere oren, en schaatsers met blauwe plekken, en lever ik bij de herregistratie commissie een lijstje in, met vele nascholingsuren, en precies genoeg verrichtte nachtdiensten, die mij het recht geeft, om weer vijf jaar als huisarts door te werken. Thuis op de bank gonst het door mijn hoofd, op welke plek mij dat het allerleukste lijkt. Tijdens de dagelijkse ritten naar Almere wordt het langzaam aan lichter, en ´s avonds rijd ik soms met sneeuw, en soms met een flets zonnetje weer op huis aan. Eerst gaat bij de Oostvaardersplassen het licht uit, dan pas op de Dijk, en als ik hard doorrijd, kan ik opeens thuis nog juist bij daglicht de huisdeur openen. Kachel hoog, DWDD kijken, en na de koffie gapen tot het bedtijd is. Zelfs broeder alcohol blijft doordeweeks achter slot en grendel, en daarmee wordt Wein, Weib und Gesang een weekend-aangelegenheid. Zielig he ?
Maar vanaf vandaag wordt alles anders. De auto is door de wasstraat gereden, ik heb verse koffie gezet, en op het terras met een flets zonnetje, en een dikke trui aan, probeer ik het voorjaar te ontdekken. Wachten op de lente, wachten op zon en zinneprikkeling, wachten op rokjesdag ....
Maar vanaf vandaag wordt alles anders. De auto is door de wasstraat gereden, ik heb verse koffie gezet, en op het terras met een flets zonnetje, en een dikke trui aan, probeer ik het voorjaar te ontdekken. Wachten op de lente, wachten op zon en zinneprikkeling, wachten op rokjesdag ....
-
17 Februari 2010 - 12:53
Kees:
mmmm, rokjesdag. Hier gaat alles zo'n beetje hetzelfde, we hebben het druk op het werk door alle opgevoerde radiators van deze lange winter, de fietstocht naar en van werk (12 km beide kanten) wordt ook draaglijker (licht als ik aankom op zowel werk als thuis). Het grote verschil is dat bij mij de lente al bijna werkelijkheid is. Nog 6 nachten in het al 3 maanden continue besneeuwde Denemarken en we landen in het warme India. Bij terugkomst zijn hier hopelijk de blaadjes alweer aan de bomen en komen er voorzichtig al wat bloemetjes. Succes met de laatste loodjes, het zal nog even duren tot de eerste rokjes komen. -
17 Februari 2010 - 14:44
Toon:
Je moet die shit eens opsturen naar het NRC of de VK. Volgens mij kun je dat.
Overigens, leuke foto's van rokjes. -
17 Februari 2010 - 18:25
Jeanine:
ik kijk met je mee naar de lente en verbaas me net als een ieder over het opeens lichtzijn als ik naar huis ga. heerlijk
heeft nrc niet nog een columnplek over nu martin bril en zijn rokjesdag 'gesneuveld' zijn? -
17 Februari 2010 - 21:50
Willem:
Nou Paul, je hebt het wel te pakken. Kom een weekje naar ons toe en de lichttherapie zal je overal overheen helpen. Als je dan weer thuis komt is alle sores over al dan niet licht voorbij.
Vanaf een warm Sint Maarten wensen we je sterkte met het vinden van de lente. Enne, rokjesdag is hier elke dag.
PS We zijn hier tot 25 maart, als de lente echt is begonnen.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
