Armpie door
Door: Paul
Blijf op de hoogte en volg Paul
31 Oktober 2015 | Nederland, Enkhuizen
Op zaterdagochtend met de fiets naar de sportschool. Een uurtje spinnen op een fiets die geen meter vooruit komt. De weg er naar toe gaat door straten die na alle jaren van wonen en dokteren in de haringstad zijn geplaveid met enkhuizer nostalgie. Waar oude generaties onzichtbaar oplossen, en waar nieuwe naambordjes op deurposten verschijnen. Halverwege de rit naar de sportschool hoor ik krakerig "he Paul, alles goed ?" roepen. Over mijn schouder links komen twee oude mannetjes gearmd door de Vijzelstraat aanlopen. De krakende stem is van Piet van der Leek. Dorpsicoon van het eerste uur. Veel familie, en nog veel meer kennissen om zich heen. Maar ook altijd alleen gebleven. Bij mijn weten enige zoon van, nooit getrouwd geweest, maar nu toch eindelijk armpie door. Oude Piet van der Leek bleef tot het eind van de vorige eeuw, jaar in jaar uit, als vastgeroest zitten in zijn stoel aan de Oostertuinstraat. Zijn vrouw schonk de thee in. De jonge Piet onderhield het gesprek. Elders in het centrum, aan de Vissersdijk, woonde de oude Willem Thijssen. Broos, kwetsbaar, regisseur van een vader-zoon huishouden, met pretoogjes en altijd met een goed verhaal. Relativerend, waarheidsgetrouw, respectvol. Zoon Theo, die zichzelf "de beste kok van West Friesland" noemt , zat meestal in de stoel tegenover de oude Willem. Theo Thijssen en de jonge Piet van der Leek. Twee godenzonen uit het eind van de vorige eeuw. Nu broze oude mannen die gearmd steun bij elkaar zoeken, die nu misschien wel samen een huishouden voeren. Huishoudens zoals je die bij Man bijt hond ziet, die toestanden waren er, en die zijn er, legio in de binnenstad. Opgroeiende gezinnen in de buitenwijkjes van Enkhuizen, die wachten op hun beurt om de vrijkomende huisjes in te nemen van de zichzelf oplossende huishoudens, ergens in de Boerenhoek of ergens in de Vissershoek.
Na ruim een uur spinnen, en uithijgen, snijdt Paula een roze marsepeinen feesttaart aan, omdat zij vorige maand weer een dochter kreeg, en nu weer op de spinfiets is geklommen om ons groepje midlife-spinners op te jutten. Op muziek die we kennen. De zaterdagochtendroutine. Prima. De sportieve break tussen de ene werkweek en de volgende. Hoogtepunt van de afgelopen week was de opmerking van mijn afdelingshoofd Suzanne, die op mijn vraag wat voor nieuwe pruik ik voor een oude bewoonster zou bestellen, mij per mail antwoordde "porno blond maar denk, ha ha !"
Op mijn oude gazelle herenfiets trap ik weer naar huis, en denk aan het woeste permanent dat mijn Thea zich op dit moment door Meta laat inkrullen. Droom weg op de fiets. Moet mijn aandacht vestigen op een jong stel dat, een hoge ouderwetse kinderwagen voort duwend, mijn kant komt oplopen. Uit de kinderwagen klinkt luid gekrijs. In de man die de kinderwagen duwt, herken ik Timmie Busschops, die even inhoudt, mij vriendelijk "hoi" groet, en armpie door zijn blonde vrouw wat dichter tegen zich aan trekt.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
