Oebele

Aan de rand van het weiland staan precies tien melkbussen op een rij, met de kont naar de Reeweg toe. Met steigertouw van een meter of drie zijn de deksels stevig aan de randen van de melkbussen bevestigd. In de bodem van de bussen is een gat geboord. Oudjaar op Schier. Mannen van het eiland bekijken het gebeuren, hangend over het stuur van hun fietsen, vanaf de straatkant, met een grijns op het gezicht. Mannen in regenpakken en mannen in blauwe overalls zijn druk met nietsdoen, rommelen wat met flessen water, met brokken carbid, of vullen bij elkaar de kartonnen bekertjes met eiland bitter. Ik hang ook over mijn fietsstuur, tussen Theo en Autger in, beschut tegen de zuiderwind uit de waddenzee, door een grote stalen rode container, in de graskant van de straat, die voor een euro oliebollen en chocolademelk aanbiedt. Er is weinig klandizie. De kijkers kijken en de knallers knallen, en hebben zelf wel wat beters mee dan coco en oliebollen. "Heb je Oebele al gezien ?" vraagt Theo aan mij. "Gehoord zal je bedoelen !" voegt Autger toe. Naast de rij melkbussen is een zonderlinge figuur in de weer met flessen, naast een meer dan mensgrote voedertank. Hij vult de tank met stukken carbid, die hij laat zakken met een soort peilstang. Loopt dan om de tank heen, en schudt de tank aan het handvat op en neer. Er komt wat rook uit de opening aan de voorzijde. Met plastic en een zware deksel wordt de opening gesloten, en op zijn gemak loopt Oebele weer naar de achterzijde en beoordeelt het rookpluimpje uit de bodem. Terwijl de melkbussen nonchalant met een vuurbrander achter elkaar worden aangestoken, geeft Oebele aan de man met de brander aan om nog even te wachten. Hij nipt aan zijn bitter, geeft een knikje en met een enorme knal schiet de deksel met een vuurwolk uit de opening. Er volgt instemmend gegrinnik van de kijkers over de fietsen langs de Reeweg. Ik grijns en knik mee. Om half twee en om half vier wordt even ruimte gemaakt om de bussen van Hotel Van der Werff en Hotel Bernsdorf doorgang te geven tussen de boot en het dorp. Als het gaat schemeren dooft het geknal langzaam uit. Mannen ruimen de flessen op, doen hun melkbus onder de snelbinder van de bagagedrager achterop de fiets, groeten bijna onherkenbaar en gaan naar huis.
De jaarwisseling zelf verloopt zoals overal in Nederland, en zoals vaak elders in de wereld. Hapjes en drankjes tot middernacht. Ons gezelschap is dit jaar niet tot terugblikken en niet tot vooruitblikken te bewegen. We leven in het nu. We gaan kort voor middernacht de straat op. Toasten met vrienden en familie op het nieuwe jaar. Potente vuurpijlen schieten vanuit lege champagneflessen de lucht in. Een enorme doos siervuurwerk houdt ons twee minuten stil. Dan gaan we op pad. Het is al druk in de Toxbar. Tafeltjes bij de ingang zijn bezet door vriendenklupjes, of door senioren, en door toevallig bij elkaar aanschuivende mensen van allerlei pluimage. Meisjes met lichtgevende diademen in het haar dansen op de discovloer. Tientallen jongeren verdringen zich in het rookhok om elkaars kussen, rook, en waddendampen te delen. De jeugd klit bij elkaar op en rond de dansvloer. De oudere jeugd beschouwt en begaapt alles van een afstandje. Het is gezellig. Groepjes mensen slenteren naar huis en gaan 'Lekker koese' !

In de middag van nieuwjaarsdag maak ik een avontuurlijke tocht ten oosten van Het Baken. Het voetpad er naar toe is al soppig, en bij de overgang van het schelpenpad naar de drassige klei van het Bouwe Hoekstrapad haken de meeste wandelaars af. Ik sta met twee stellen voor een dwarsgeul waarin knie hoog water staat. Het stel met de kinderwagen moet hier stoppen. Het stel met hoge kaplaarzen kan de doorsteek wagen. Ik loop een paar honderd meter verderop op een ondiepe plek door de kreek. Met zijn drieën trekken we in de richting van de duinrij in de verte, steeds verder weg van het Baken. De waterpartijen zijn met elkaar door diepe en ondiepe kreken verbonden. Met mijn lage wandelschoenen plas ik door het kweldergebied, als een waddenloper over het wad. Het pad helpt niet veel. Niet om droog te blijven en niet om de weg te vinden. De duinenrij voor mij, en de fletse zon in de rug wijzen de weg. Het voelt als een prestatie om op de laatste duinrichel over een eindeloos breed strand te turen. Kilometers voor mij alleen, met door de wind gevormde zandrichels, met duizenden schelpen en her en der een aangespoeld stuk hout of plastic. Na een uurtje bereik ik weer de bewoonde wereld, het noordelijkste strandpaviljoen van Nederland. Met koffie, corenwijn en bitterballen nestel ik me met droge sokken en met andere schoenen tussen familie en vrienden in De Marlijn, tussen paal 6 en paal 7 aan het Noordzeestrand. Afmijmeren van Schiermonnikoog doe ik een dag later aan de waddenkant bij de Bank van Banck, en de vogelhut aan de Westerplas. Wannes zwaait me uit.