Pop up Pop
Door: Paul
Blijf op de hoogte en volg Paul
09 Januari 2016 | Nederland, Zaandam
"Peace Frans, mogen we vanavond blowen in de zaal ?" Suppoost Frans, die meer vriend dan kaartjescontroleur is geworden, reageert genereus op het eerste, maar verbiedt mij om een joint te draaien. Esther en Kristel stappen makkelijker in hun rol van three days of peace, love and music, en we zoenen elkaar het allerbeste voor het jaar 2016. Tinkelende lepeltjes in koffiekopjes, flesjes fris met rietjes, en een enkeling waagt zich aan bier of wijn voordat de voorstelling begint. Wij ook natuurlijk. Vanaf de balustrade dalen een zestal oudere jongeren af met een gitaar, een slaapzak en wat andere rommel, die deze avond de sfeer van een schoolreisje voorspelt.
Het publiek bestaat uit mannen van mijn leeftijd, de meeste met opgeknipte of met kale koppen, met geruite overhemden, en met een opbollende buik over de broekriem, met een terlenka broek eronder, die een woonplaats ergens boven het Noorzeekananaal verraadt. Ik meen zelfs in een viertal mannen een bandje van vroeger te herkennen. Dames met beschaafd geverfde haren, met teveel make up, en een enkele ravissante losbol met geblondeerd haar en een glimbroek om te dikke billen. De Zaanstreek is een avondje uit, Zaanstad gaat los !!
In de zaal probeert een oudere hippie, met de tongval van Benny Jolink, half in het engels, hij probeert amerikaans, zichzelf nu en dan vertalend in het hollands, de sfeer op te jutten, plastic uit te delen voor als het gaat regenen, en imiteert de spreekstalmeester van Woodstock, vanuit een steigerpijp constructie, die overgaat in het decor van de film, die op de achtergrond vertoond wordt. Ge-wel-dig !! Vóór mij zitten twee mannen mooi mee te deinen, met de bekende nostalgische deuntjes uit de amerikaanse mega happening van 1969. Instemmend geknik, soms een luid compliment als de meerstemmige samenzang echt die van Crosby, Stills and Nash benadert. Achter mij zijn het een aantal bedeesde stelletjes die meehummen, en netjes na elk liedje klappen, en beleefd lachen om de flauwe grapjes van de achterhoeker op het podium.
Het vocale setje met gitaren is mooi, en een prima aanloop naar de pauze die eraan gaat komen. In dit stuk wordt de Woodstock gedachte wat losgelaten, want bij blote fragmenten uit de film doet de vriendin van de achterhoeker een erg onzekere imitatie van Melanie, en wordt luidruchtig richting break gezongen met liedjes van CCR, die bij mijn weten never nooit in Woodstock geweest zijn, maar dat mag de pret niet drukken.
Mijn favorieten deze avond zijn de drummer en de percussionist, de toetsenist en de tweede gitarist, met een stem als dat mannetje van Stealers Wheel, maar de imitatie van dat prachtnummer doet ie nou net weer niet. Wel mag hij zich in zijn blote bast met Roger Daltrey meten, wat zowel vocaal als musculair niet helemaal lukt, maar de sfeer in Zaandam zit er dan wel helemaal in. De geruite overhemden en de blonde sletjes worden uitgenodigd om mee te doen ( 'alles mag, niets hoeft!") op het podium, en zo wiegen bijna 50 Zaankanters mee met het stel uit de Achterhoek, op de deun van "Dance to the music" en "Going home by helicopter" . Alsof ze zojuist als éen grote gezamenlijke commune de liefdesbeker van drie dagen love, peace and music hebben leeg gedronken. Tijd om naar huis te gaan, en ik laat de afterparty voor wat hij is. Volgende week doe ik het nog eens dunnetjes over bij The Analogues van The Magical Mystery Tour in het Agora theater in Lelystad.
Helaas pindakaas: op het laatste moment is het concert op 14 jan verplaatst naar medio juni, wegens ziekte van een van de frontmannen. Dit stukje wordt hopelijk over een maand of 5 afgeschreven ......
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
